สำหรับปีใหม่นี้ ก็เลยอยากตั้งเป้าให้ชีวิตมีจุดหมาย(ระยะสั้น)บ้าง ที่ผ่านมารู้สึกเฉื่อยแฉะเรื่อยเปื่อยอยู่ เอ้า หนึ่ง สอง สาม เริ่ม!!!

ปฏิธานสำหรับปี ๒๕๕๓
ข้อ ๑ เปิดบริษัทให้จงได้ ทำเว็บเฉยๆรู้สึกไม่ค่อยท้าทายแล้ว อยากกระโดดเข้าไปอยู่ในส่วนงานบริหารจัดการบ้าง อีกอย่างคือ รู้สึกตัวเองเริ่มแก่ลงๆ ครั้นจะนั่งเขียนไปตลอดชีวิตคงไม่ดีแน่ เพื่ออนาคตของลูกของเมียที่ยังไม่เกิด

ข้อ ๒ เก็บเงินให้ได้สองแสน เผื่อว่ามีโอกาสไปขอลูกสาวบ้านใคร ๕๕๕ จะเก็บไว้กรณีฉุกเฉินครับ แต่ไม่รู้ว่าจะได้หรือเปล่า ผมคิดว่ามันต้องตั้งเป้าไว้ให้สูงไปเลย ถ้าได้ก็ดี ไม่ได้ค่อยคิดปรับปรุง แต่ถ้าตั้งเป้าไว้ต่ำ ถ้าทำได้มันก็เฉยๆ ถ้าไม่ได้มันจะเครียดไปกันใหญ่

ข้อ ๓ ไปเที่ยวพักผ่อนต่างจังหวัดสามเดือนครั้ง ออกจากชีวิตตอกบัตรมาได้เกือบสองปีแล้ว รู้สึกว่าทำงานเก็บเงินก้อนโตๆ เพื่อที่จะไปเที่ยวมันไม่ใช่วิถีของเจได เก็บเงินแทบตาย พรุ่งนี้ดันตายซะก่อน ซวยเลย เก็บเงินพอได้ก็ไปซะก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้ใช้เงิน

ข้อ ๔ เพิ่มน้ำหนักอีก 5 โล ผมมีปัญหาคือ กินซัดโฮกยังไงก็ไม่อ้วน จนรู้สึกว่ามันเปลือง ศาสตร์แห่งการอ้วนแขนงไหนๆโดนผมปราบเรียบ กินข้าวไปหม้อนึง น้ำหนักขึ้นมาสามโล ตื่นตอนเช้า ขี้ทีเดียว หายเกลี้ยง!!!!

ข้อ ๕ ทำฟอนต์อย่างน้อย 1 ชุด สิงอยู่ในฟอนต์มานาน แต่ยังไม่มีฟอนต์ออกมาซักตัว

ข้อ ๖ ทำกับข้าวทำขนมให้เป็น 1 อย่าง ให้ยายสอนให้ครับ เล็งๆว่าจะทำบัวลอย ที่เปลี่ยนจากกับข้าว เพราะจะหาแฟนที่ทำกับข้าวเป็นดีกว่า

ข้อ ๗ ปลูกต้นไม้ ๑๐ ต้น เตรียมตัวเข้าสู่วิถีคนมีอายุ

ข้อ ๘ บริจาคเลือดให้ครบ ๔ ครั้ง เค้าให้บริจาคทุกๆ ๓ เดือน ผมจะเก็บเลเวลให้ครบครับ เพื่อที่จะไปปราบบอสใหญ่ ๕๐ ครั้ง

สาธุ๊……

.

ปล. ถือโอกาสอวยพรปีใหม่ซะเลย สำหรับเพื่อนบล็อกเกอร์ทั้งหลายที่แวะเวียนเข้ามาครับ ขอให้มีสุขภาพร่างกายแข็งแรง ครอบครัวอบอุ่น เงินทองไหลมาเทมา และมีความสุขเท่าที่ต้องการครับผม

เป็นไงบ้าง? ยังคงเปรี้ยวเหมือนเดิมใช่ไหม? ไม่ได้อัพมาเกือบเดือนแล้ว ไม่ใช่ว่าไม่มีเรื่องจะเขียนนะ แต่ไม่มีเวลาบรรเลงลงบล็อคได้เสียมากกว่า คำเขียนที่ต้องการจะเขียน รูปที่ต้องการจะแปะ คลิปที่ต้องการจะลง มันยังคงลอยเคว้งคว้างวนเวียนอยู่ในหัว จนเวลาผ่านล่วงเลยไป จนกระทั่งเรื่องมันเก่าไปเสียแล้ว Wordcamp เอย 2012 เอย ลิเวอร์พูล เอ๋ย

ถ้าจะมาย้อนหลังเขียน คิดว่าคงไม่เหมาะ สุดท้ายจึงตัดสินใจว่า ปล่อยให้มันเลือนลางไปพร้อมกับกาลเวลาดีกว่า ไม่ใช่ว่าขี้เกียจนะ จริงๆ วันนั้นยังแว้บมาอัพเกรดเป็น 2.8.6 ให้เลย รวมถึงปลั๊กอินด้วย กระปรี้กระเปร่าขึ้นไหมล่ะ

ที่หายไปเพราะมัวแต่วุ่นๆอยู่น่ะ บังเอิญเพิ่งผ่านทางแยกหนึ่งในชีวิตมา ทางแยกที่ให้เลือกว่าจะเป็นฟรีแลนซ์ต่อไป หรือจะตั้งบริษัทดี หยุดเดินแล้วมองไปไกลๆ เพื่ออนาคตข้างหน้า เอาวะ เลี้ยวไปเปิดบริษัทท่าจะดีกว่า

สุดทางสายที่ตัดสินใจนี้ ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร แต่ยังไงก็ต้องมุ่งไปให้สุดทางให้ได้ แอบหวังว่าปลายทางจะเป็นจุดสิ้นสุดของสายรุ้ง ที่ซึ่งมีหีบสมบัติตั้งอยู่มากมาย ทอแสงประกายวับวาววับวาว

ขณะนี้กำลังเดินอยู่ที่ต้นทาง ไม่รู้ว่าระหว่างทางนั้น จะเจอสัตว์ประหลาด หญิงสาวรูปงาม หรือชายหนุ่มซิกซ์แพค กันแน่ ดังนั้นจึงต้องเตรียมเครื่องไม้เครื่องมือให้พร้อม อุปกรณ์ทำงาน นามบัตร เว็บไซต์ เอกสาร สัญญา ใบวางบิล ใบกำกับภาษี ประกันสังคม รวมถึงรูปแบบองค์กร นโยบาย ลิขสิทธิ์ต่างๆ

ต้องเปลี่ยนกิจวัตรประจำวัน วางแผนค่าใช้จ่ายใหม่ เพิ่มบัญชีรายรับรายจ่ายอีก โอ้ย เป็นวัยรุ่นมันเหนื่อย

หวังว่าคงเข้าใจนะ อย่างอนไปเลย แล้วจะหาเวลาว่างพาไปเที่ยวช้อปปิ้ง ซื้อชุดธีมใหม่ เปลี่ยนปลั๊กอินยกแผง

.

คิดถึงนะ

จาก สมหนุ่ม

.

.

.

เริ่มด้วยการเผยผิวผู้ร่วมชะตากรรมทั้ง ๔ คน จะเห็นได้ว่าปริมาณคนไปดูนั้นเยอะตามที่ได้คาดไว้แล้วจริงๆด้วย ขอบอกว่า่มีสาวๆน่ารักๆเพียบเลย แต่ถ่ายรูปไว้ไม่ทัน มัวแต่นั่งจ้องน้ำลายยืด :crush: (จริงๆคือถอยกล้องป๊อกแป๊กมาใหม่ ลองเปลี่ยนโหมดถ่ายเล่นไปเรื่อยๆ ไม่ได้กะว่าจะเอามาลงบล็อก ภาพที่ถ่ายไว้จึงไม่มีอะไรเป็นชิ้นเป็นอันเลย) ดูไปดูมายังกะชุมนุมคนเสื้อแดงแน่ะ :lol:

.

ภาพบรรยากาศในสนามก่อนการแข่งขัน ที่นั่งฝั่งไม่มีหลังคาคนเต็มแล้ว (กลุ่มนี้น่าจะเป็นกลุ่มจาก liverpoolthailand) ด้านฝั่งที่มีหลังคา ตรงนั้นบัตรแพงขึ้นหน่อย ซีกบนๆก็เต็มแล้วเหมือนกัน ส่วนสนามบอลหญ้าก็สวยขึ้นเยอะ น่าลงไปกลิ้งเล่นจริงๆเลย คนนั่งข้างหน้าใส่เสื้อ IN LIVERPOOL WE TRUST ของ Liverpool Thailand Fanclub สวยดี :thumbsup:

หันไปหันมา เจอดาราตั้งหลายคน ลิฟท์ สุพจน์ นั่งอยู่ข้างหลังถัดไป ๓ แถว โซนข้างๆ มี คุณคริส เดลิเวอรี่ มี ถั่วแระ ที่ใส่ชุดมาเชียร์ทีมไทย (แต่ตอนร้องเพลงเชียร์นี่ อารมณ์เหมือนไปงานบวช) และใครอีกไม่รู้จำชื่อไม่ได้ แต่ที่แน่ๆมีน้องเต้ยด้วย :oops: เดินถือป้ายรอบสนามก่อนแข่ง ตัวเล็กยังกะมด (เพราะเธออยู่ห่างจากผมสองร้อยเจ็ดสิบแปดจุดหกสี่เมตร) :depressed

.

ใกล้เวลาแข่งขัน แค่นักเตะทั้งสองทีมลงมาวอร์มร่างกาย ก็เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากสาวกได้ดีทีเดียว รู้สึกว่าวันนั้นเป็นวันเกิดของ เดิร์ก เค้าท์ ด้วย เจ๋งดีมีคนร้องแฮปปี้เบิร์ดเดย์ให้เป็นหมื่นๆคน

ทีมไทยลงสนามในชุดสีน้ำเงิน ถ้าใส่เสื้อเหลืองหน่อยล่ะมีฮา :hero:

.

ตอนแข่งขัน ผมไม่รู้จะถ่ายรูปอะไร กล้องผมมันซูมได้เท่าที่เห็นในภาพครับ คนอื่นๆเค้ามีกล้องส่องทางไกล กับกล้องเทพๆที่มีเลนส์ซูมอันเท่ากระบอกข้าวหลาม เฮ้อ…

ก็เลยลองถ่ายวีดีโอดู แล้วเอามาตัดต่อ สนุกดี โชคดีถ่ายติดตอนบาเบลยิงประตูแรกด้วย กระโดดเฮจนมือไปโดนปุ่มหยุดบันทึกซะงั้น มือใหม่ๆ (ช่วงกลางๆเสียงหายไปหน่อยนึง) :dead:

เริ่มครึ่งหลังไปได้สักพักฝนดันตกครับ แล้วใครๆต่างก็กางร่มกันพรึบพรับๆ ยกเว้นพวกผม ๔ คน โอ้ว ได้อารมณ์เหมือนไปเชียร์บอลที่อังกฤษเลย และกล้องผมก็เลยเป็นหมันไป ณ บัดดล :sneer:

จนกระทั่งหมดเวลาการแข่งขัน ผลเสมอกัน ๑ – ๑ และร้องเพลง You’ll Never Walk Alone ก่อนออกจากสนาม

แต่ฝนก็ยังตกลงมาไม่ขาดสาย แถมยังหนักกว่าเดิมซะอีก ทีนี้ล่ะนรกเลย คน ๓ – ๔ หมื่นคน ต่างคนต่างหาทางกลับบ้าน ที่หลบฝนก็ไม่ค่อยมี แท๊กซี่ก็เต็มตลอด รถก็ติดติ๊ดติด :wtf: เวลาขณะนั้น ๒๒.๐๐ น.

.

ถึงบ้าน ๐๑.๓๐ น. แถมตัวเปียกยันเครื่องใน :stare:

สำหรับผม ปีนี้ว่าจะพาแม่กับยายไปกิน MK แต่กลัวว่าคนเยอะแน่ๆเลย ไม่อยากให้แกไปนั่งรอ อีกอย่างคือแกไม่ชอบไปที่คนเยอะๆ (และผมก็คงได้เชื้อมาจากแม่) เลยว่าจะเลื่อนไปพรุ่งนี้ ไม่ก็เลื่อนไปอีกวันนึง

แม่ผมตอนนี้อายุ ๕๓ ปี แกอยู่กับบ้าน ไม่ได้ทำงานที่ไหนแล้ว (กว่าจะให้แกอยู่บ้านได้นี่กล่อมซะหลายเดือนเลย จากปกติคนทำงานแล้วจะให้มาอยู่กับบ้านเฉยๆ แกคงตั้งตัวไม่ทัน) ก่อนหน้านี้แกทำงานเป็น ช่างตัดเย็บเสื้อผ้าที่เก่งที่สุดในระบบสุริยะ ครับ :thumbsup: ส่งลูกชายหน้าตาเห่ยๆ ๒ ตัว เรียนจบมหาลัย

วันทั้งวัน แกก็จะทำงานบ้านอะไรไปเรื่อย ผมกลัวแกจะเบื่อ เลยติดจานแดง กับเช่าหนังแผ่นมาให้แกดู (ซื้อขนมมาประเคนด้วย) สบายเลยทีนี้ อิจฉาๆๆๆๆๆ :mad: พอเราแว๊บไปดูมั่ง ก็ไล่เราไปทำงาน อ๊ากกกกกก

และที่ผมตัดสินใจลาออกจากงานประจำมา ก็เพื่อมาดูแลรับใช้แม่กับยายนี่แหละครับ ถึงเงินอาจจะยังได้ไม่เท่าที่เก่า และไม่มั่นคงเหมือนทำงานบริษัท แต่มันสุขใจมากกว่าอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ครับ :angel:

.

รักแม่ที่สุดในโลกเลย

.

.

ปล.เดี๋ยวไปหารูปแม่มาแปะดีกว่า

ครั้งนี้มาเป็นครั้งที่สองแล้ว(หรือสามก็ไม่รู้) ครั้งล่าสุดที่มาก็ตอนได้ ๓ แชมป์ถ้วย ที่อุลลิเย่คุมทีม ซึ่งผมก็ได้ไปดูเหมือนกันสมัยตอนเรียนมหาลัย จำได้ว่าตอนนั้นโอเว่นวิ่งโคตรเร็วเลย(ตอนนี้ย้ายไปอยู่โรงพยาบาลแห่งความฝันแล้ว ฮ่าฮ่า :devil: ) เวสเตอร์เวลก็หน้าเก็กเหมือนในทีวีเด๊ะ และที่ประทับใจที่สุดก็คือบรรยากาศในการดูการเชียร์ สุดยอดมาก สนุกสุดๆ ตั้งแต่เล่นเกมส์หน้าสนามก่อนเข้า ยันตอนนั่งรถกลับบ้านที่บนรถเมล์มีแต่คนใส่เสื้อลิเวอร์พูลเต็มคัน(คันอื่นก็เต็มนะ) แต่รถติดระเบิดระเบ้อเลย :S

.

ยังไงซะ แฟนผีก็อย่าอิจฉากันล่ะ ฮิ้ววววว :pirate:

.

.

ปล.เสียดายบักเจิดไม่มา :cry:

พอดีวันนี้มีเวลาว่างอยู่ ๑ ก้อนเป็นจำนวน ๒ ชั่วโมง ก็เลยเตรียมตัวจะอัพเกรดซะหน่อย เดี๋ยวจะตามไม่ทันชาวบ้านเขา ขั้นตอนแรกก็แบคอัพไฟล์ก่อนเลย ขั้นตอนต่อมาก็แบ็คอัพฐานข้อมูล โอเคผ่านฉลุยโลด

สุดท้านขั้นตอนอัพเกรด ผมเลือกใช้บริการของ update-core

WordPress 2.8 is available! Please update now.

พอกดปุ๊บ ก็จะมีปุ่มให้กดอีกทีว่า Upgrade Automatically กดโลด! รอสักพัก ดันแจ้งมาว่า Installation Failed ลองอีกสองสามรอบก็เหมือนเดิม ไม่เป็นไร ใช้ปลั๊กอิน WordPress Automatic Upgrade ก็แล้วกัน :sweat:

Click Here to Automatically Upgrade WordPress to latest Version 2.8.

กดปั๊บก็จะมีให้กรอกข้อมูล FTP account ก็ใส่โลดตามปกติ แล้วก็ Let’s Go :mad:

.

จริงๆแล้วมันก็น่าจะเป็นปกติเหมือนกับที่เคยอัพเกรดในเวอร์ชันก่อนหน้านี้ แต่ อุ๊บส์!!!!! :zip:

Oops!!!!! We are unable to connect to the ftp site with the data your provided, could you cross check and give us the data again

แดงเถือกมาเลย ลองใส่อีกก็แดงเหมือนเดิม อะไรกันฟร่ะเนี่ย :sneer:

.

.

สรุปต้อง manual ลูกทุ่งๆเอาเองใช่ไหม :frown:

๒๙

.

.
.
.

แล้ว

.
.
.
:S

ไม่รู้ว่าปีก่อนๆ จะร้อนขนาดนี้ไหม? เพราะก่อนหน้า ผมทำงานในโรงงานที่เปิดแอร์ทั้งโรงมาหลายปี (ตอนนี้ออกมาได้ปีนึงพอดีเลย) เช้าเข้างานตอนแดดอ่อนๆ กลางวันกินข้าวเล่นเนตอยู่ในโรงงาน ตกเย็นกว่าจะกลับก็นู้น ดวงอาทิตย์กำลังจะลาขอบฟ้าแล้ว ไม่มีทางที่รังสีความร้อนจะได้กล้ำกลายโลมเลียผิวอ่อนๆนุ่มๆกรุบๆกรอบๆหรอก

แต่ตอนนี้เป็นฟรีแลนซ์อยู่บ้าน (แต่ญาติๆมักเรียกว่า ตกงาน) และเป็นครั้งแรกที่ได้สัมผัสกับเดือนเมษายนแบบเต็มๆเท้า

เดือดร้อนถึงการปฏิบัติงานสิครับ ปกติขี้เกียจอยู่แล้ว เจอแดดแรงๆเข้าไปสมาส กลายเป็นขี้เกี๊ยจจจ…ขี้เกียจ ร้อนแล้วหัวมันตื้อ ร้อนแล้วคอมฯมันแฮงค์ ครั้นจะนอนกลางวันแล้วทำงานกลางคืน ก็นอนไม่ได้ ยังกะหลับอยู่ในนรกทะเลเหงื่อ ฝันร้ายชัดๆ :devil:

ว่าจะออกไปเดินห้างตากแอร์ดูหญิงปิดเทอมซะหน่อย รถเมล์มันยัง…

เฮ้อ… :sweat:

.

ปล. หงส์แดงจู้จู้ ผีแดงจู้ดจู้ด

ปล. ทาง ทีวีไทย นำเรื่อง CHANGE มาฉายแล้วนะ ทุกวันพุธและวันพฤหัสฯ สองทุ่มยี่สิบ อย่าลืมดูกันล่ะ :thumbsup:

วันหนึ่ง อยู่ดีๆก็มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งมาปิดถนน จอดรถขวางทางจราจรเข้าออก เรียกร้องประชาธิปไตย ซึ่งถือว่าเป็นเรื่องปกติธรรมดาชิวชิวไปแล้ว สำหรับประเทศไทยเรา แต่ที่ไม่ปกติคือ เสือกมีบล็อกเกอร์หนุ่มรูปงามที่ชอบดองบล็อกดันไปอยู่แม่งตรงนั้นพอดี!!! :mad:

.

เมื่อเช้าก่อนออกจากบ้านไปธุระในเมือง ก็ดูข่าวแล้ว เออ ทางโล่งเว้ยรอบนี้ (รอบที่แล้วสีเหลือง ต้องเดินซะเมื่อยขา) จึงเดินทางตามปกติ ข้ามซังฮี้ เข้าอนุสาวรีย์ฯต่อรถไฟฟ้า ป๊าบ ชั่วโมงครึ่ง ถึงที่หมายสบายผิดกัน

เสร็จธุระแล้ว กลับบ้านดีกว่า ทางเดิมโลด :kawaii:

.

ขณะที่ยืนเหล่สาวรอรถเมล์อยู่ตรงอนุสาวรีย์ฯ นึกสงสัยอยู่ว่าทำไมรถมันติดไฟแดงนานจังวะ อ้าวนั่นไฟเขียวแล้วทำไมไม่วิ่งกันล่ะครับ ร้อนนะเนี่ย สักพักพี่คนขับแท็กซี่ก็เปิดประตูออกมาเปิดกระโปรง?? รถเสียหรือไง? :confused:

และทุกแยกทั้งสี่ช่องทางก็เป็นเหมือนกันหมด แล้วก็มีพวกมอเตอร์ไซด์(วินไหนไม่รู้ใส่เสื้อสีแดง) ขี่วนรอบอนุสาวรีย์ฯพร้อมบีบแตร บางคันคนซ้อนถือธงชาติ ธงช้าง(ธงสีแดงที่มีรูปช้างตรงกลาง) โบกไปมา ยังกะเป็นคาราวานอะไรซักอย่าง มันเปลืองน้ำมันน่ะ รู้ไหมครับ สักพักพวกมือตบตีนตบก็ทยอยมากัน เพียบ!!

ความคิดแว๊บแรก และแว๊บเดียวเลย คือ ซวยแล้วกู…

ไม่แค่นั้น ฝนดันตกซะอีก โส-น้า-น่า :dead:

.

ผมเดินรอบอนุสาวรีย์ฯหนึ่งรอบ เพื่อดูว่าจะมีทางออกไปทางใดบ้าง อารมณ์คล้ายเล่นเกมส์ภาษา (RPG) เดินไปถามข่าวคนโน้นที คนนี้ที เข้าเซเว่นซื้อไอเท็มของกิน โทรถามเพื่อนบ้าง ได้ยินแต่ (ขออนุญาตไม่เซนเซอร์) “ซวยแล้วมึง” , “กูจะไปยังไงเนี่ย” , “ทำไมต้องวันนี้ด้วยวะ” , “แม่งเอ้ยยย” , “ไอ้พวกเหี้ย” ฯลฯ

แผนแรกเดินทะลุไปเรื่อยๆ(เส้นราชวิถี) คงจะเจอรถเมล์สักคัน แต่ไม่รู้จะเดินไกลไหม ถึงแค่เขาดินขาก็ลากแล้ว ถ้าเดินถึงซังฮี้ขาคงขาด ไม่รู้ว่าม็อบเค้าปิดถึงตรงไหน

แผนสอง เรียกพี่วินไปส่ง แต่คงไกลน่าดู(เกือบร้อยแน่ๆ) และก็ไม่รู้อีกว่ารถเมล์จะวิ่งมาหรือเปล่า

แผนสาม เรียกแท็กซี่ เอาคันที่จอดเปิดกระโปรงอยู่เลย เอ่อ พี่ครับ ไปศาลายาไหมพี่ ถามเสร็จคงโดนเขาต่อยหัวหลุด

แผนสุดท้าย รถไฟฟ้าแล้วไปตายเอาดาบหน้า

.

เหมือนคนมาชุมนุมกันโดยไม่ได้นัดหมายบนสถานีรถไฟฟ้า บางคนเพิ่งมาเพราะไม่รู้ข่าว บางคนก็กำลังจะไป เพราะถ้าเดี๋ยวนึกคึกอะไรขึ้นมา ปิดรถไฟฟ้าแม่นอีก จะซวยเอา ทำให้บนสถานีฯคนแน่นไปหมด ตัวก็เปียก เหนอะ แฉะ เหม็น อับ อูย ยีสต์สุดๆ :thumbsup:

หลังจากนั้นอีก ๓ ชั่วโมงครึ่ง ผมก็ถึงบ้าน

.

.

พรุ่งนี้มีนัดแถวๆเดอะมอลล์บางกะปิ สิบโมง

จะไปยังไงให้ทันล่ะเนี่ย? :sneer:

1.ไปทะเล พายเรือแคนูแล้วเรือคว่ำ
2.กล้องถ่ายรูปก็ตกทะเลไปด้วย
3.และกล้องนั่นดันเป็นของน้องผม
4.โดนหอยบนหินโสโครกบาดที่เข่าซ้ายกับเท้าขวา
5.กลับมาบ้าน มอไซด์ล้ม
6.ยายผมที่ซ้อนอยู่ข้างหลังก็ล้ม ขาเขียว เอวเขียว
7.เข่าซ้ายใกล้แผลหอยบาดถลอก และหน้าแข้งขวาเขียว ช้ำ เลือดออก
9.เจ็บคอ
10.น้ำมูกไหลข้างเดียว สั่งเท่าไหร่ก็ไม่หมด ซืดแรงๆจะได้รสเค็มปะแล่มๆที่คอ
11.แผลหอยบาดเริ่มเป็นสะเก็ด คันมาก
12.มือถือชาร์จแบตไม่ค่อยเข้า
13.เสาสัญญาณมือถือหลุด!!!
14.เนตเน่า (TT&T) เข้าอะไรไม่ได้เลย
15.ข้อ 8 หายไปไหน?
16.วาเลนไทน์ T-T ฮือๆ
17.น้ำมันขึ้นอีกแล้ว
18.ทองก็ขึ้นอีกแล้ว
19.ฮ่วย

:devil: :grr: :mad: :sick: :sneer: :sweat: :dead: :cry: