โรคเดียวกัน

จากที่เขียนเรื่องโรคประจำตัวไว้เมื่อคราวก่อน ถึงตอนนี้ผมก็ยังหาวิธีรักษาไม่ได้อยู่ดี ลองดื่มสารคาเฟอีนที่เค้าว่ากันว่าช่วยแก้ได้ชงัดนักแลก็แล้ว แต่อาการก็ยังไม่ดีขึ้นเลย จนมาวันนึง ผมได้เจอ(คลิป)เด็กคนนึง เด็กคนนี้เป็นโรคเดียวกันกับผมเลย เห็นใจเค้าจริงๆ นี่แหละครับอาการวูบที่ว่า น่าสงสารชมัด เป็นตั้งแต่เด็กเลย แล้วโตขึ้นมาเค้าจะมีปัญหาไหม๊? เพื่อนๆจะล้อรึเปล่า? จะมีใครช่วยทำการบ้านไหม? … :S

พาดหัวข่าวฮือฮาอีก ๒๐ ปีข้างหน้า

เอามาลงเก็บไว้ อ่านทีไรก็ฮา . ๑. ผู้คนแตกตื่น คลื่นยักษ์ “เนกิมะ” กลืนหาดภูเก็ต ๒. “โรตีบอย คืนชีพ” หลังเพิ่มสูตรคอลลีเจล และอโรวร่า สาวๆ ชอบใจกินยังไงก็สวย ๓. “น้องเดียว” ยอมรับ สอยกางเกงในคุณป้ามยุรา ยอมรับโรคจิตก็ใช่แต่อยากจะเอามาคลุมจอคอมพิวเตอร์มากกว่า ๔. น้ำท่วมสยามเซ็นเตอร์ แฟชั่นรองเท้าบูธกรรมกรแจ้งเกิด ๕. ขสมก. แจ้งขึ้นราคารถปรับอากาศขั้นต่ำ ๘๐ บาท ประชาชนโวยแพงไม่ว่า แต่ปรับอากาศตรงไหน แอร์เปิดตรงแต่หัวคนขับ ๖. บอลไทย “แห้วไปบอลโลก” ฟีฟ่าสั่งปรับแพ้ เหตุมวยหมู่นักเตะญี่ปุ่นทั้งๆ ที่นำ ๔ – ๐ ข้อหาเหยียบเท้าแล้วไม่ขอโทษ ๗. ญี่ปุ่นดอง “โคนัน เล่มที่ ๒๗๐” รุ่นพ่อทำใจสงสัยตอนจบต้องให้ลูกหลานเผากงเต็กไปให้อ่าน ๘. คลิปฉาว “เด็ก ๑๔ นั่งทำการบ้าน” ยอดดาวน์โหลดหนึ่งแสนต่อวันไม่เคยเห็นของแปลกแบบนี้มาก่อน ๙. พินาศ “รถไฟลอยฟ้าชนรถไฟใต้ดิน” ผู้ว่าฯ คิดอยู่แล้วไม่เวิร์คทำรางรถใส่เกลียวตีลังกา แต่อยากลองเฉยๆ ๑๐. รักพี่เสียดายน้อง […]

นายสาวกับคนรับใช้หนุ่ม

เศรษฐีและภรรยาออกไปงานกลางคืน และปล่อยให้คนรับใช้หนุ่ม(หล่อด้วย)อยู่เฝ้าบ้าน ภรรยาสาวเบื่องานเลี้ยงจึงแอบกลับมาบ้านก่อน เธอพบคนรับใช้หนุ่มนั่งจิบเหล้าอยู่ในห้องนั่งเล่น “หนุ่ม ตามฉันมา” นายสาวสั่งคนรับใช้หนุ่ม เธอเดินนำหน้าหนุ่มไปที่ห้องนอน และปิดประตูลงกลอนเมื่อหนุ่มตามเข้าไป “ถอดเสื้อฉันออก” นายสาวหันมาสั่ง คนรับใช้หนุ่มรีบถอดเสื้อนายสาวออกด้วยความประหม่า “ถอดถุงน่องด้วยซิ” เจ้าหนุ่มทำตามสั่งอย่างว่าง่าย “กางเกงในกับยกทรงด้วย อย่าช้านักซิ” มือคนรับใช้หนุ่มเริ่มสั่นเมื่อนายสาวยิ่งเร่ง . . . . . . . “ฟังนะหนุ่ม ถ้าฉันเห็นแกเอาชุดของฉันมาใส่อีก ฉันจะไล่แกออก…” . ในที่สุด…ความจริงก็เปิดเผย อุ๊บ :zip:

โรคประจำตัว

รบกวนถามคุณหมอหน่อยครับ ไม่รู้ผมเป็นโรคอะไร อยู่เฉยๆนิ่งๆไม่ได้ จะไฮเปอร์ก็ไม่เชิง ถ้าวันไหนใครจับผมมานั่งอยู่เฉยๆล่ะก็ กรุณาเตรียมหน่วยพยาบาลไว้ได้เลย (ขอน่ารักๆด้วย :crush: ) เกิดเรื่องแน่ๆ เพราะเวลานั่งอยู่กับที่นิ่งๆ สักประมาณไม่เกิน ๓๐ – ๔๐ นาที ร่างกายจะรู้สึกแปลกๆ อาการจะเริ่มจากรู้สึกว่าอัตราการเต้นของหัวใจจะช้าลง ร่างกายจะหนักอึ้ง กระดูกทุกส่วนเหมือนจะโดนแรงโน้มถ่วงดึงให้ติดกับพื้น ไม่เว้นแม้กระทั่งหนังตา… สายตาจะเริ่มเบลอ โฟกัสอะไรไม่ค่อยได้ บางครั้งมีอาการวูบ วูบไปวูบมา ซ้าย ขวา หน้า หลัง วูบได้หมด บางครั้งถ้าเป็นหนัก จะควบคุมต่อมน้ำลายในช่องปากไม่ได้ น้ำลายมันจะค่อยๆไหลซึมออกมาตามมุมปาก (เสื้อเปียกหมดเลย …อายจัง :oops: ) ผมพยายามฝืนตัวเองหลายต่อหลายครั้ง แต่ก็สู้เจ้าโรคนี้ไม่ได้ซักที แต่ถ้ามีใครสักคนเรียกชื่อปั๊บ ร่างกายจะสะดุ้งเฮือกทันที แถมหัวใจก็เต้นเร็วขึ้นด้วย แปลกแฮะ :confused: ผมลองใช้ภูมิปัญญาชาวบ้านระดับรากหญ้าแก้ไข โดยการกลั้นใจ อึบ ลุกไปเข้าห้องน้ำ ล้างหน้าล้างตา ปรากฎว่า หายครับ เชื่อว่าในน้ำประปาน่าจะมีสารประกอบอะไรสักอย่างที่ช่วยในการรักษา เอ๊ะ นี่อาจจะเป็นการค้นพบครั้งสำคัญของมวลมนุษยชาติก็ได้ โอว… […]

อย่าไปสนใจที่พ่อพูดเลย

เย็นวันหนึ่ง เต้ยศักดิ์ประกาศข่าวดีเสียงลั่นบ้านด้วยความตื่นเต้น “คุณพ่อครับ คุณแม่ครับ ผมมีข่าวใหญ่มาบอก ผมจะแต่งงานกับสาวสวยที่สุดในอำเภอนี้ เธอชื่อนิดหน่อยครับ บ้านอยู่ถัดเราไปนิดเดียว” หลังอาหารเย็นผ่านไป พ่อก็ดึงเต้ยศักดิ์ไปคุยกันสองต่อสอง “ลูกเอ๋ยพ่อมีเรื่องคุยด้วย พ่อกับแม่แต่งงานกันมาสามสิบปีแม่ของลูกเป็นเมียที่ดี เป็นแม่ศรีเรือนที่ไม่มีอะไรบกพร่อง แต่เสียอย่างเดียวคือแม่เขาไม่เก่งเรื่องบนเตียง พ่อเลยแอบไปมีอะไรกับผู้หญิงอื่นไว้เยอะ ความจริงน่ะ นิดหน่อยเป็นพี่น้องกับลูก เพียงแต่คนละแม่ลูกคงแต่งงานไม่ได้” หัวใจของเต้ยศักดิ์แหลกสลาย มีอาการซึมเศร้าไปร่วมปี กว่าจะทำใจได้ และออกไปจีบสาวคนใหม่ ไม่นานนักก็กลับบ้านมาประกาศข่าวดี “ผมคุยกับน้ำตาลแล้วครับ คุณพ่อคุณแม่ อีกสองเดือนเราจะแต่งงานกัน” คราวนี้คุณพ่อดึงเอาตัวเต้ยศักดิ์ไปคุยกันสองต่อสองอีกครั้ง “น้ำตาลก็เป็นน้องของลูกเหมือนกัน พ่อเสียใจจริงๆที่ลูกจะไม่ได้แต่งงาน” เต้ยศักดิ์หงุดหงิดจนคลั่ง ในที่สุดก็ตัดสินใจไปฟ้องแม่ “พ่อ ทำงี้ได้ไง พ่อเที่ยวไปมีลูกกับผู้หญิงอื่นทั่วอำเภอแล้วอย่างนี้ เมื่อไรผมถึงจะได้แต่งงาน พอผมไปรักกับสาวคนไหน ก็กลายเป็นว่าจีบน้องสาวคนละแม่เข้าทุกที” แม่ของเต้ยศักดิ์ได้ยินแล้วแทนที่จะโกรธ กลับหัวเราะอย่างอารมณ์ดี “อย่าไปสนใจที่พ่อพูดเลย ลูกเอ๋ย ที่จริงแล้วเขาก็ไม่ได้เป็นพ่อของลูกหรอก” . ปล.ชอบที่หักมุมตอนจบจัง :smallgrin: