เล็ดเต้อ เล็ดเต้อ

ถึง บล็อคศรีที่รัก

เป็นไงบ้าง? ยังคงเปรี้ยวเหมือนเดิมใช่ไหม? ไม่ได้อัพมาเกือบเดือนแล้ว ไม่ใช่ว่าไม่มีเรื่องจะเขียนนะ แต่ไม่มีเวลาบรรเลงลงบล็อคได้เสียมากกว่า คำเขียนที่ต้องการจะเขียน รูปที่ต้องการจะแปะ คลิปที่ต้องการจะลง มันยังคงลอยเคว้งคว้างวนเวียนอยู่ในหัว จนเวลาผ่านล่วงเลยไป จนกระทั่งเรื่องมันเก่าไปเสียแล้ว Wordcamp เอย 2012 เอย ลิเวอร์พูล เอ๋ย

ถ้าจะมาย้อนหลังเขียน คิดว่าคงไม่เหมาะ สุดท้ายจึงตัดสินใจว่า ปล่อยให้มันเลือนลางไปพร้อมกับกาลเวลาดีกว่า ไม่ใช่ว่าขี้เกียจนะ จริงๆ วันนั้นยังแว้บมาอัพเกรดเป็น 2.8.6 ให้เลย รวมถึงปลั๊กอินด้วย กระปรี้กระเปร่าขึ้นไหมล่ะ

ที่หายไปเพราะมัวแต่วุ่นๆอยู่น่ะ บังเอิญเพิ่งผ่านทางแยกหนึ่งในชีวิตมา ทางแยกที่ให้เลือกว่าจะเป็นฟรีแลนซ์ต่อไป หรือจะตั้งบริษัทดี หยุดเดินแล้วมองไปไกลๆ เพื่ออนาคตข้างหน้า เอาวะ เลี้ยวไปเปิดบริษัทท่าจะดีกว่า

สุดทางสายที่ตัดสินใจนี้ ไม่รู้ว่าจะเป็นเช่นไร แต่ยังไงก็ต้องมุ่งไปให้สุดทางให้ได้ แอบหวังว่าปลายทางจะเป็นจุดสิ้นสุดของสายรุ้ง ที่ซึ่งมีหีบสมบัติตั้งอยู่มากมาย ทอแสงประกายวับวาววับวาว
Continue reading เล็ดเต้อ เล็ดเต้อ

เปลี่ยนเสื้อใหม่

สำหรับขาประจำของบล็อกนี้ คงเห็นได้ว่า เจ้าของบล็อกไม่ค่อยที่จะเปลี่ยนธีมซักเท่าไหร่ (มีเปลี่ยนภาพบ้างเล็กน้อย) อาจเนื่องมาจากนิสัยส่วนตัวที่มั่นคง รักเดียวใจเดียว ไม่เจ้าชู้กระตู้ฮู้ (แหวะ :stare: )

หารู้ไม่ว่าสาเหตุที่แท้จริงนั้น คือ ขี้…เกียจ :hero:

Continue reading เปลี่ยนเสื้อใหม่

Spam ยอดเยี่ยวกระเทียวเดียม!

นับจากที่บล็อกนี้มี spam เข้ามาครั้งแรก จนถึงทุกวันนี้ spam เหล่านั้น ก็ยังคงทยอยแวะเวียนกันเข้ามาเรื่อยๆ ไม่หยุดไม่หย่อน บางวันมาก บางวันน้อย แล้วแต่สภาพบล็อกเอื้ออำนวย

spam ที่เข้ามาส่วนมาก จะเป็นชาวต่างชาติ ขายยา ขายคลิปโป๊ และชาวต่างดาว พิมพ์หำอะไรมาก็ไม่รู้ อ่านไม่ออก

และหนึ่งในทะเล spam เหล่านั้น มีอยู่อันหนึ่งที่ถูกใจผมมาก จนอยากจะกด approve ซะเหลือเกิน

Most Wanted Spam

นี่แหละ spam ที่เฝ้ารอ :grr:

ลูกค้าที่ไม่พึงประสงค์

จากการที่ผมได้เปิดร้านมานานหลายเดือนแล้ว ลูกค้าที่ผ่านแวะเวียนเข้ามาที่ร้านผมนั้น ก็มีมากมาย มากหน้าหลายตา ทั้งขาประจำและขาจร ยังไงซะ ผมก็ขอขอบคุณคุณลูกค้าทุกๆท่าน ที่แวะเข้ามาฝากตาฝากคอมเม้นต์ที่ร้านผมมา ณ ที่นี้ครับ ถ้าไม่ได้พวกคุณนี่ แย่เลย ร้านอาจเจ๊งได้

มีอยู่บ่อยครั้ง ที่ผมแวะไปเยี่ยมเยียนร้านค้าเพื่อนบ้าน เพื่อไถ่ถามทุกข์สุข (รวมทั้งหยอก, ล้อ และแซวเล็กๆ) ตามประสาคนค้าขาย ไม่ว่าจะเป็น ร้านเช่าหนังฟังเพลงร้านขายซอฟแวร์ร้านกาแฟ, ร้านขายของชำ, ร้านนั่งอ่านหนังสือฟังเพลงบ้านกวดวิชาร้านยา7ดองร้านยาดอง, ร้านยาดอง และร้านอื่นๆอีกมากมาย ที่มีรายชื่อในบัญชี Blogroll ข้างๆนั้น

และบางครั้ง เจ้าของร้านดังกล่าว มีบ่นถึงลูกค้าบางประเภทที่แวะเข้ามา สร้างความเบื่อ สร้างความรำคาญ ให้แก่ร้านเป็นอย่างมาก พอหนักเข้าๆ ก็มีการตั้งวง(เล่า) สนทนาแลกเปลี่ยนความคิดเห็น และร่วมกันหามาตรการป้องกันลูกค้าที่ไม่พึงประสงค์เหล่านั้น

ซึ่งเป็นจังหวะที่ผมแวะเข้าไปพอดี ผมก็ไม่รู้ว่าจะพูดคุยอะไรกับพวกเขา เนื่องจากร้านผมยังไม่มีประสบการณ์กับลูกค้าประเภทนี้ ผมจึงได้แต่หัวเราะเหอะๆ นั่งตลกแดกคอมเม้นต์ไปเรื่อยเปื่อย

.

จนกระทั่งวันนี้(เมื่อหลายวันก่อน) เด็กหน้าร้านบอกว่า มีลูกค้าใหม่แปลกหน้ามา ๒ คน แต่ท่าทางไม่ค่อยสู้ดีนัก กลัวจะเป็นอันตรายแก่ลูกค้าท่านอื่นในร้าน จึงช่วยกันกันตัวเอาไว้ก่อน

เดือดร้อนถึงเจ้าของร้านสิครับ กำลังดองบล็อกอยู่เพลินๆ ผมจึงรีบวิ่งแจ้นออกไปดู ตึก ตึก … แฮ่ก แฮ่กๆๆ

หลังจากที่ดมยาดมไปเต็มสองรูจมูกแล้ว ผมจึงก้าวเท้าออกไปหน้าร้าน ลูกค้าที่ผมพบคนแรกนั้น คือ นักเลง ครับ

นักเลงคนนี้ตะโกนโวยวายอะไรก็ไม่รู้ครับ จับใจความได้ว่า จะชวนลูกค้าในร้านไปลดน้ำหนัก ผมพยายามพูดดีๆแล้วครับว่า ลูกค้าร้านผมหุ่นนายแบบนางแบบทั้งนั้น ก็ยังคงโวยวายโหวกเหวกอยู่ตลอด

ส่วนอีกคนหนึ่งเป็นขี้เมาครับ ขี้เมาฝรั่งซะด้วย พูดจา5อะไรก็ไม่รู้เรื่อง ท่าทางจะเมายามาอีกต่างหาก

เอาล่ะสิ ทำไงดีๆ :grr:

.

จู่ๆนิ้วผมก็เหมือนถูกวิญญาณคินนิกุแมนเข้าสิงครับ กระโดดดร็อปคลิ๊กเท้าคู่ไปที่ Spam ใส่ทั้งสองคนอย่างจัง โอ้ววว ผมทำอะไรไปเนี่ย แต่รู้สึกจะได้ผลแฮะ วิ่งหนีหายเข้ากลีบเมฆไปเลย แต่ในใจก็นึกกลัวว่า มันจะไปตามพวกกลับมาอาละวาดร้านผมอีกหรือเปล่า แต่ก็ช่างมันเหอะ วันนี้รอดตัวไป แต่ถ้ายังมีมาอีก สงสัยผมคงต้องหาการ์ดตัวใหญ่ๆมายืนหน้าร้านซะหน่อยแล้ว :hero:

.

ปล. ช่วงนี้ไม่ค่อยได้อัพบล็อกเท่าไหร่เลย ชีวิตกำลังเข้าสู่ช่วงวัยรุ่นมีปัญหาครับ ปัญหาที่ว่า…ขี้เกียจ :smirk: